Berberyna HCl

Berberyna jest czwartorzędowym alkaloidem izochinolinowym. Na poziomie komórkowym przedmiotem badań laboratoryjnych jest jej wpływ na enzym AMPK (kinaza aktywowana AMP).

AMPK pełni w komórce rolę czujnika stanu energetycznego - można go porównać do wskaźnika poziomu naładowania baterii. Gdy dostępność energii (ATP) spada, AMPK ulega aktywacji i przestawia metabolizm komórki w kierunku pozyskiwania energii: zwiększonego wychwytu glukozy, nasilonego utleniania kwasów tłuszczowych i ograniczenia procesów magazynujących. Jest to jeden z podstawowych, dobrze opisanych w biochemii szlaków regulacji metabolizmu energetycznego.

Dlaczego forma HCl, a nie ekstrakt z berberysu. W suplementach diety stosuje się najczęściej wyizolowany chlorowodorek berberyny (berberine HCl) - sól o zdefiniowanej, deklarowanej zawartości czystego alkaloidu. Standaryzowany ekstrakt z kory lub korzenia berberysu zawiera berberynę w zmiennym, zwykle znacznie niższym stężeniu, obok innych alkaloidów towarzyszących. Forma HCl pozwala na precyzyjne określenie ilości substancji aktywnej w porcji.

Biodostępność. Berberyna charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością doustną - w modelach zwierzęcych wchłaniało się poniżej 1% podanej dawki (Pan 2002, PMID 12530470). Z tego powodu znaczna część cząsteczek pozostaje w świetle przewodu pokarmowego, a część obserwowanego w badaniach działania metabolicznego wiąże się z oddziaływaniem na poziomie jelita oraz mikrobioty jelitowej, nie wyłącznie z działaniem ogólnoustrojowym.

Co opisuje literatura kliniczna. Berberyna była przedmiotem licznych randomizowanych badań klinicznych (RCT), oceniających parametry gospodarki węglowodanowej i lipidowej. Poniżej opisujemy te dane wyłącznie jako informację naukową o cząsteczce. Nie stanowią one oświadczenia zdrowotnego i nie odnoszą się do działania suplementu diety; pojedyncze parametry biochemiczne mierzone w badaniach nie przekładają się na obietnicę efektu dla osoby przyjmującej preparat.